Connect with us

Art

Čedo i njegova đeca za impresivno otvaranje bARS-a!

Published

on

bARS program ovogodišnjeg Barskog ljetopisa teško da je mogao imati atraktivnije otvaranje od onog koje je upriličeno sinoć u Galeriji „Velimir A. Leković“ izložbom „Čedo i njegova đeca – dvije generacije Lekića u ateljeu“.

Riječ je o postavci koju čini više od dvadeset vajarskih radova Čeda, Joka i Jelene Lekić rađenih u drvetu, kamenu, aluminijumu, bakru i nekih rađenih u drugim raznim tehnikama.

Čedo Lekić bio je jedan je od najistaknutijih barskih umjetnika krajem prošlog i početkom ovog vijeka, upamćen kao prvi topolički vajar u čiji su atelje u Lamelama dolazile generacije barskih pionira i omladinaca, da krišom vire kako u bakru, gvožđu i kamenu nastaju umjetnička djela. Osnovnu školu učio je u Starom Baru, a u radionici Jovovića “krao zanat” rada u drvetu. Poslije završene polumature, dobio je stipendiju od Luke Bar i otišao u Titograd da pohađa Industrijsku školu. Tamo su zapazili njegov izuzetan talenat za ručnu obradu željeza. Ozbiljnije je počeo da se bavi umjetnošću od 1965. godine, a sedam kasnije i da aktivno izlaže.

Novembra 1976. godine dobija najveće opštinsko priznanje – Nagradu oslobođenja Bara i postaje član Udruženja likovnih amatera Crne Gore.

Čedovim stopama krenula su i njegova djeca – Joko i Jelena pa je sinoćnja izložba bila i svojevrstan omaž velikom barskom umjetniku  oplemenjen radovima njegovih naslednika.

Izložbi je prisustvovala i Đina Lekić, Čedova supruga, Jokova i Jelenina majka.

Đina Lekić i nekadašnji ministar inostranih poslova Crne Gore, jugoslovenski diplomata, univerzitetski profesor i publicista Miodrag Ćaki Lekić.

Pred velikim brojem prijatelja i poštovalaca djela Čeda, Jelene i Joka izložba nostalgičnog naziva „Čedo i njegova đeca – dvije generacije Lekića u ateljeu“, bila je za Barane i prva prilika nakon 38 godina da u izložbenom prostoru uživaju u djelima vajara koji je obilježio jednu epohu grada pod Rumijom

„Vazduh trepti kao da nebo gori, a mi okrećemo točkove Perifernog vremeplova nekoliko decenija unazad. Iz jedne od prostorija u prizemlju Pristanskih lamela br 14, od kojih ne vodi nikakav put, već samo do njih, čuje su cukanje. Jače, pa slabije, pa opet jače, pa opet slabije, razaznaje se samo jedan glas, kao da se svađa sam sa sobom. I opet cukanje, bez prekida, satima… Gomila radoznale dječurlije viri kroz teške zavjese, znaju da čika Čedo opet nešto pravi. Nekima je to dosadno i bez veze, neki ostaju fascinirani kako od bezlične gomile lima ili drveta nastaje nešto. Čika Čedo ih vidi, otvara staklena vrata prostorije, i razgovara s njima kao da su veliki. Ritual vazda isti“, kazao je otvarajući izložbu novinar Radio Bara Željko Milović.

„Dobro veče, dobri ljudi. Dobro veče Barani, dobro veče gosti. Čika Čedo Lekić i večeras je otvorio vrata svoj čuvenog ateljea u prizemlju, uvodeći nas u program bARS, odnosno njegov likovni dio. A posljednju su izložbu imali on i Đina, jer to je bio po svemu nerazdvojan par, još 1984. godine. Svi su na Topolici znali – nit je bilo Čeda bez Đine, nit’ Đine bez Čeda, a bogami nit’ Joka i Jelene bez njih oboje“, naveo je Milović podsjećajući da je “čika Čedo istinski mrzio formalnosti i duge govorancije, čak je nekoliko puta brzo i pobjegao sa otvaranja sopstvenih ili kolektivnih izložbi”.

„Zato ga neću noćas iznevjeriti – neću čitati njegovu biografiju, nabrajati priznanja, citirati što su poznati pisali o njemu… Reći ću samo da je za nas mlađe čiko Čedo bio velika faca. A za starije veliki vajar. Znali su to svi njegovi dobronamjerni vrsnici i kolege, znali su i oni što su ga vazda peckali zato što nije završio Akademiju. A što će čika Čedu Akademija kad je i bez nje dobio Nagradu oslobođenja Bara, kad je i bez nje bio najpoznatiji umjetnik u gradu početkom osamdesetih, kad su mu radovi plovili morima i okeanima u kapetanskim kabinama… Što će čika Čedu Likovna akademija kad bi mu svaki put kad bi vidio novu skulpturu čika Milo Vukčević rekao: “Ovo ti je odlično”“, kazao je Milović.

Ni Čedova djeca nisu učili umjetničke škole – Joko je završio Filozofski fakultet (Italijanski jezik) a Jelena Fakultet za turizam, ali je umjetnički talenat potvrđen u svakom njihovom radu koji je brojna publika imala prilike sinoć da vidi u Galeriji „Velimir A. Leković“.

BIOGRAFIJA ČEDA LEKIĆA

Čedomir Čedo Lekić (Komarno, Crmnica, 1941) se sa porodicom odmah nakon Drugog svjetskog rata doselio u Gretvu, u Stari Bar. Tu je učio osnovnu školu, a u radionici Jovovića “krao zanat” rada u drvetu. Poslije završene polumature, dobio je stipendiju od Luke Bar i otišao u Titograd da pohađa Industrijsku školu. Tamo su zapazili njegov izuzetan talenat za ručnu obradu željeza. Počeo je 1965. godine ozbiljnije da se bavi umjetnošću, stvarao je radove u bakru, aluminijumu, drvetu, kamenu, skulpture od željeza…

Polovinom 1972. godine upoznao je Đinu Perić, koja će ga punih 40 godina pratiti i podržavati u umjetničkim i životnim poduhvatima. Bila je njegov kritičar, savjetnik i podrška za sve, pa i za umjetnost. Đina i Luka Bar ostali su Čedova konstanta za cio život. Od 1973. je počeo da izlaže, a u Sutomoru 1974. dobija prvu nagradu na grupnoj izložbi domaće radinosti. Te godine, jedan njegov rad stiže i u Bari, gdje je reljefna slika u bakru sa motivom mora bila izuzetno zapažena.

Novembra 1976. godine dobija najveće opštinsko priznanje – Nagradu oslobođenja Bara i postaje član Udruženja likovnih amatera Crne Gore. Na prvoj zajedničkoj izložbi Udruženja, njegov rad u kestenovom drvetu “Vapaj” dobija nepodijeljene pozitivne kritike. Nizale su se izložbe, grupne i samostalne (Bar 1978, 1980, 1983, 1984, Titograd 1977, Bar 1979 – dvojna izložba sa Muharemom Muratovićem). Njegovi radovi bili su uvršteni u dvije značajne zajedničke izložbe početkom XXI vijeka – “Kamen je znamen” (2000) i “Legenda o gvožđu” (2001).

Preminuo je 8. avgusta 2012. godine. Iza njega su ostali mnogi radovi. Neke je prodavao, neke poklanjao prijateljima i rodbini, a neki krase sale ustanova u Crnoj Gori. Neki plove okeanima, a neki odolijevaju zubu vremena kao grobne biste prijatelja koje je sačuvao od zaborava. Neki su i ukradeni iz sala koje su decenijama krasili.

 

Continue Reading
Ostavi Komentar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Art

Predizborni poklon – hit “Bar je Car” (VIDEO)

Published

on

Koalicija “Dragan Tufegdžić – Idemo, ljudi! Demokratski, evropski, ujedinjeno za Bar!” poklonila je sugrađanima pjesmu “Bar je Car”.

“Privilegovani da živimo u Baru, za nas najljepšem gradu na svijetu, imali smo  obavezu da pokušamo da mu se odužimo!

U to ime poklanjamo Baru pjesmu Bar je Car. Pjesma simbolizuje sve ono što naša opština predstavlja i što ćemo se truditi da sačuvamo.
Autor kompozicije i teksta je Slavko Milovanović, koji je ujedno i vokal dok su autori aranžmana Mladen i Ljubiša Stojanović iz beogradskog studija 69, kojima dugujemo veliku zahvalnost.

Naš Bar to zaslužuje, naši ljudi to zaslužuju jer Bar je Car!
Bar spaja dvije obale, tri vjere i sve dobre ljude!, navodi se u saopštenju koalicije “Dragan Tufegdžić – Idemo, ljudi! Demokratski, evropski, ujedinjeno za Bar!”.

Pogledajte:

Podsjećamo da će sjutra Barani imati priliku da uživaju u koncertu Gorana Pejovića Gule i Katapulta u dvorani Kulturnog centra od 20:00. ULAZ SLOBODAN!

Nastavi Citanje

Art

Prihvaćena kandidatura Budve za Evropsku prijestonicu kulture 2028. godine!

Published

on

Odgovarajući na pismo Predsjednika Opštine Budva, G-dina Mila Božovića Briselu, Evropska komisija je potvrdila da je prihvatila Prijavu kandidature Opštine Budva za Evropsku prijestonicu kulture 2028 godine.

Tim povodom Predsjednik Opštine Budva, G-din Milo Božović je izjavio: “Ovo je dobra vijest za Budvu, za sve njene građane, ali i za građane Boke i cijele Crne Gore. Hrabro i odlučno ulazimo u nadmetanje sa brojnim zainteresovanim gradovima Evrope za prestižnu titulu Evropske prijestonice kulture. Vjerujem da imamo potencijal za pobjedu, pobjedu koja će dati veliki podsticaj napretku i transformaciji Budve, ali i čitave Boke.”

Evropska komisija je dala rok do 11. novembra Budvi da dostavi kompletnu Aplikacionu knjigu koja predstavlja viziju promjene grada na bolje kroz kulturu i kreativne industrije, međunarodnu saradnju, ali i putem brojnih infrastrukturnih projekata.

Predsjednik Opštine Budva Milo Božović je dodao:

Budvi je važno što ima podršku Vlade Crne Gore, Ministarstva kulture i gradova Boke u kandidaturi, jer jedino zajedničkim naporom možemo doći do istorijskog trenutka da jedan grad iz naše zemlje postane Evropska prijestonica kulture.

Činjenicama dokazano, ova titula donosi svakom gradu i regionu promjenu na bolje u kulturi, socijalnoj politici, turizmu, ekonomiji uopšte. Na svaki uloženi euro, prema najnovijim istraživanjima, gradu i regiji se vraća od 8-15 eura dovodeći nove investitore.

Kultura postaje vodilja daljeg razvoja grada i regiona stvarajući još jači imidž i prepoznatljivost prevazilazeći do tada poznate okvire. Bolja i otvorenija komunikacija sa svojim građanima omogućava veću snagu i podršku u daljem donošenju odluka važnih za grad i region.

Nastavi Citanje

Art

Otvaranja izložbe crteža i kolaža Kristine Milivojević pod nazivom Inkarnati

Published

on

U organizaciji JU Muzeji i galerije Budve u utorak, 4. oktobra 2022. godine, s početkom u 19 časova, u Spomen-domu „Crvena komuna” u Petrovcu, biće otvorena izložba crteža i slika umjetnice Kristine Milivojević pod nazivom Inkarnati.

Izložbu će otvoriti Katarina Gazić Ilić, istoričarka umjetnosti. Kustoskinja izložbe je mr Miliijana Istijanović.

Dio teksta iz kataloga Nede Radoičić, istoričarke umjetnosti i nezavisne kustoskinje:

„Kristina Milivojević ukazuje na postojanje skrivenih veza i fragmentacija. Nesagledivost i nesavladivost nameću se kao osećanja koja provejavaju njenim radovima. Umetnica fingira razorni karakter savremene civilizacije i njenu hermetičnost. Preispituje i razmekšava okamenjene filozofske tradicije. Usmerava se u pravcu neponovljivosti događaja. Umetnica kreira dubinski subverzivne radove razbijaći preovlađujuću indiferentnost. Razmatra pitanja pluralizacija smisla i upitnog, uzdizanja vrhovnih istina. Milivojevićeva kreira vrste mentalnih slika, burno reagujući na raznovrsna stanja sveta. Inkarnate i zgrade analogno tretira kao vrste zaštitnih opni kojima se natkriva sve što je potisnuto i skriveno. Bavi se ispitivanjem forme kao prisustva i filozofskim uzdizanjem osećanja. Metamorfoze predstavljaju osnovne motivske smernice njenog stvaralaštva. Delovi tela koji deluju zajedno i oblikuju svoju sadašnjost, mogu se sagledavati u kontekstu sveprisutnih pokušaja da se ljudsko telo povinuje, imobilizuje i kontroliše, kao i umetničkih strategija otpora. Njene izlomljene kompozicije i kontekstualizacije mogu se posmatrati kao produkti svakodnevnih nemilih događaja i iritacija. Umetnica obelodanjuje iščezlo i izgubljeno sa izvesnom dozom ironije. Učestalo inkorporira rešetkaste strukture kako bi izrazila maglovitost i privid sećanja kroz vizuru ograničenja. Telo kao metafora društva, kao instrument življenog iskustva, i kao površina inskripcije zauzima centralno mesto u savremenoj socijalnoj teoriji. Liotar opisuje kožu kao „prostranu membranu libidinalnog tela” koja funkcioniše kao zona pulsacije intenziteta, u okviru koje čitljivost iskrsava. Pitanja tela, telesnih želja i čežnji tematizuju distinkciju između privatnih i javnih kodova značenja. Integrisanjem različitih delova tela kreirala je taktilnu sponu između njih, i pritom je oformila vrstu živog organskog okruženja. Anticipacije distopijske budućnosti reflektuju se u prepuštenosti imobilnosti i zanemelosti pred tehnološkim progresom. Osetne su De Kirikovske primese metafizičke umetnosti u traganjima za utopijskim purifikacijama od rata, konotacija smrti i destrukcije. Uloga marioneta i avatara u umetnosti je da otkriju težnju ljudske prirode da prikrije, potisne osećanja i pulsacije. Evidentna je funkcija slučajnosti i eksperimentalni kumulativni karakter radova. Izranjaju novi vidovi struktuiranja iskustva putem serije mikro-znakova eksperimentalnog filmskog otelotvorenja. U crtežima se pojavljuje nekoliko struja i melodijskih linija sa damarima spletova tela, koji nagoveštavaju sofisticiranost emotivnih prožimanja. Osobenost autorkinog pristupa najefektnije se odražava u fokusiranju na tiroidnu oblast koja se esencijalno povezuje sa domenom osećanja, senzitivnosti i senzibilnosti. Zalazi u oblasti ekokritičke umetnosti i decentrira poziciju čoveka u odnosu na ostale elemente ekosistema u kome obitava. Umetnica trezveno reaguje na prostore i kontekste u kojima se nalazi. Pravi komparacije između modernističkih minimalističkih fasada i nakićenih, ukrašenih fasada proteklih vremena. Obrađuje fotografije iz porodične arhive, elaborirajući teme sećanja u raznolikim vidovima. Iv Alan Boa tvrdio je da kolažirana površina kombinuje forme „kompleksne geologije” koja ima palimpsestnu strukturu. Kolaže odlikuju postavljeni fragmenti fotografija telesnosti, delova tela iz novinskih isečaka gde inkarnati dolaze do izražaja. Ostvaruje oniričke kolaže Magritovskih prizvuka. Izvodi kolaže u kojima suprotstavlja telesnost delova tela, segmentima gabarita zgrada. U nizu radova konfrontira telesnost plavetnilu prostorije koja asocira na bazenski ambijent, aludirajući na sterilizaciju i na anesteziranost. Izvela je pojedine kolaže koje karakterišu postapokaliptične galaktičke indikacije i hibridni identiteti. Ova izložba je osmišljena kao osobeno polemičko iskustvo. Ambijentalizovana je nemoć i meandriranje osećanja. Dela Milivojevićeve predstavljaju plodove tragalačkih napora da se iznađu solucije protiv skučenosti pogleda.”

Kristina Milivojević, rođena je 1985. godine u Beogradu. Diplomirala je na Visokoj školi likovnih i primenjenih umetnosti 2009. godine u Beogradu. Trenutno na Master studijama – Audiovizuelne kompozicije, Odsek za umetnost i dizajn na Beogradskoj akademiji poslovnih i umetničkih strukovnih studija. Bavi se umetnošću i eksperimentom izraza kroz različite medije: crtež, slika, grafika, fotografija i video rad. Izlagala je na više kolektivnih i samostalnih izložbi u zemlji i inostranstvu. Članica je ULUPUDS- a od 2017. godine. Živi i radi u Beogradu.
Izložba će biti otvorena do 17. oktobra 2022. godine.

Nastavi Citanje

U Trendu

Copyright © 2021 Nadlanu. Theme , powered by WordPress.